Bir gün umutsuz bir romantik olmayı bırakacağım
Alışkanlık edinmişsem de bırakacağım
Ancak o gün bu gün değil

Çünkü bu sabah uyandığımda aklım senin ismini haykırıyordu
Güneşin doğuşunun kemikleri titreten soğuğunda, kuşların güzel ama yersiz haykırışlarında
Sesim sana ulaşmaya çalışırken
Miller ve millerce uzaklara
Aklın beni duyamayacak kadar meşgul ise bile
Kalbim kırılıyordu

Senin bir araban var ve biz ormanın içine sürüyoruz
Bunu hayal ettim hep, bir elin viteste
Bir elim elinin üstünde
Sen camdan dışarı bakarken
Ben biraz daha uzağa bakıyor olabilirim, sevgilim
Bir sabah uyanıp senin yanında olduğumu görmüş olabilirim
En sevdiğin ağacın yanından geçtik, bana aklında ne varsa anlatıyorsun
Sanırım o sırada karşılıklı oturup kahvaltı ettiğimizi hayal ediyorum çünkü ailen evde değil ve sen beni çağırıyorsun
Odanın yolunu bulmak zor değil çünkü her gece aklımda dönüp duruyorsun

Sanırım biraz fazla uzağa bakıyorum, fazla yükseklere dalmışım
Çardaktan ayaklarını sallandırırken bir şeylerin ters gittiğini anlıyorsun

Boynunda bir doğum lekesi var
Senin güzel olmadığına inandırmışlar seni
Ben bile o altı harfli kelimeyi seninle aynı cümlede kullanamazken
O kızıl denizde görmeleri gerekeni görememişler
Ben ise kucak açan bir yuva görüyorum
Daha önce gördüğüm hiçbir denize benzemiyor
Ya da hiçbir okyanusa
Ya da herhangi bir kara parçasına
Boğulmuyorum
Aksine batıp çıkarken her seferinde biraz daha akıllanıyorum

Bu yüzden bir gün sesini özlemeyi bırakacağım
Duyamamak nasıl canımı yakıyorsa
Mesela güzel bir haber aldığın günün akşamı ağlayarak uyumak kadar
Hatırlayamamak da bir o kadar
Ne yapardım
Ya da yapmazdım
Yeniden duymak adına

bazı şeylerin güzelliğini yeni yeni fark ediyorum
gökyüzü gibi
sonbahar gibi
her şeyi bilmenin ama sessiz kalmanın verdiği acı gibi
sanki yaşamaya yeni başlamışım,
her şeye geç kalmışım

sokak lambasının aydınlattığı karanlık bir odadayım
güzel bir şeyin başlangıcındaydık
lafı döndürmeyi pek sevmiyorum
on yedi yaşındaydım
ve sen sahip olduğum en doğru şeydin

yakışıklı oğlanlardan geçilmeyen bir deniz kenarındaydım
ayaklarım kumda
aklım dalgalarda olması gerekirken
ıslak saçlarla dönüyorum eve
ıslak gözlerle dönüyorum

insanların gelip geçtiği bir yemek masasındaydım
o güzel şeyin bitişine gelmiştik
gözyaşlarım bende, parkelerde saklı
bu kadar küçük bir ev
daha ne kadar saklayabilir gözyaşlarımı?

şimdi gitmem lazım
gözlerim yerde
bir istanbul terasında olmam gerekirken
yalnız başıma bir arabadayım
sonsuza kadar senin adın aklımda
eve dönüyorum

On beş yıl yaşadım bu odada
Gözyaşlarıyla kesilmiş genç kız saçları bıraktım parkelerine
Yatak başlarına her sabah ölen umutlar bıraktım
Duvarları eklemlerimden taşan tazyikli kanla boyanmıştır
Ama göremezsin kırmızılığı
Üstünü yıldızlı gecelerle örtmüşümdür

Çünkü asla öğrenmem
asla öğrenmem
Çok geç kaldım, her şeyi gördüm
ve artık körüm

Seni bir kitabı kenara koyduktan sonra daha çok seviyorum

Pencereden dışarı baktığında
Kuşlar hep senin için uçar
Herkes bakar onlara, herkes onları izler
Ama yalnız sen görürsün süzüldüklerini
Muhteşem bir zerafetle
Senin yolunu gözler

Seni bir aynaya baktığımda daha çok seviyorum

Pencereden içeri baktığında
İnsanlar hep senin için yaşar
Herkes sever onları, herkes onları ister
Ama yalnız sen sahip olursun bütünüyle
Ve bu yüzdendir sevemeyişlerin
tüm benliğinle

Seni bir mermerin soğuğunu ayaklarımda hissettiğimde daha çok seviyorum

Pencereden aşağı baktığında
Asfaltlar hep senin için soğuktur
Herkes basar kaldırımlarına, her köpek oraya işer
Ama yalnız sen görebilirsin gerçek yüzünü
Ve nedeni budur, senin kırmızının
en çok oraya yakışmasının

Seni bir düşe dalarken daha çok seviyorum
Bir düşten uyandığımda daha da çok

I wish I called you when you told me I could
Now I have to sleep at night
Haunted by nightmares I know you can’t take away
By some miracle or some old wives’ tale

I saw you in a movie and thought it was a joke
I saw you in the mirror and thought it was a hoax
I’m begging you not to haunt me but you say, “It’s a little too late”
So I’ll live with the ghosts, I’ll even make their beds

I miss you but I can’t turn back
I won’t eat my own words, I won’t take you back
But the street signs will tell you where I’m dying my last little death
I’ll see in you in the window, see you on the ceiling
I’ll close my eyes and you’ll still be here

It’s been six months since I left you in the dark
Left with just one bag, didn’t say goodbye
Because let’s be honest, you didn’t deserve it
And I didn’t deserve to be the one that’s hurting

I miss you but I can’t look back
I won’t eat my own words, I won’t take you back
And the street signs will tell me where I’m dying my last little death
I’ll kiss him if he wants to, kiss him ‘till I can’t breathe
But I’ll close my eyes and you’ll still be here

The shadows in the hallway made me doubt
Waking up to a lonely house, waking up to a drought in the sea
Of all the pain you left to me, the laughter and the memories
I’ll drown
Then I’ll put on my winter coat, take a walk 'till I see a store
I’ll walk in and look around
But I won’t chase shadows in the line anymore

The girl behind the counter will look at me and wonder
She must be seeing something I can’t see
Maybe a ghost behind my shoulder
Or the remanents of a lover
She’s lucky she doesn’t know you
I’m lucky I won’t know you’re still here
But you’re still here
You’re still here